Mijn momentje…

Ik heb een gedicht geschreven toen ik ‘s ochtends heel vroeg wakker werd en niet meer kon slapen door emoties. Het gedicht gaat over de ernstig meervoudige cliënt/bewoner en begeleider op een nu besmette corona locatie.
Ik ben zelf van mening dat deze groep te weinig gezien wordt binnen de huidige samenleving. En dat terwijl wij enorm hard werken met een doelgroep die je de corona maatregelen en de ziekte zelf niet uit kunt leggen.
Een dikke duim omhoog voor alle medewerkers het nu extra zwaar hebben zonder hulp van buitenaf en met de extra taken die nu op je af komen of je nu in beschermende kleding loopt of niet, jullie zijn toppers, hou vol!

“Corona in het dagelijkse EMB leven…”

Jij kan het niet zeggen
Wij kunnen het niet aan je uitleggen

Jij bent een zeer kwetsbaar mens
Met een dagelijkse structuur als wens

Waar zijn de ouders, verwanten en vrijwilligers gebleven
Jij ziet ze al een tijdje niet meer zoals gewoonlijk in je leven

Je kunt je gemis niet vertellen
Of iemand op jouw moment bellen

De dagbesteding is ook al weg
Iedere dag lijkt hetzelfde zeg

We zijn dankbaar voor al die mensen die aan ons denken
En ons bijvoorbeeld een kaartje, iets lekkers of zelfs een tablet schenken

Snap jij dat beeldbellen trouwens wel?
Of raken je emoties in de knel

Ook zagen wij er opeens anders uit
Met een raar kapje op onze snuit

En dat pak snap je helemaal niets van
Je probeert of het uit kan

De emotie van ons kun je niet meer goed zien
Maakt het je eenzaam misschien?

Je ziet niet meer die altijd vriendelijke lach
Die je voorheen wel zag, iedere dag

Zie je wel de bezorgde ogen
Zo over je heen gebogen

Jij snapt niet dat wij even zonder mondkapje buiten staan om af te koelen
Je ziet hopelijk niet dat we ons soms verloren voelen

Misschien zie je onze bezwete haren
Wij proberen echt de rust te bewaren

En wat staan we te hopen
Om niet meer in dat pak te hoeven lopen

We proberen er voor jou te zijn
Maar och, wat voelen we ons soms klein

We maken ons zorgen
Wat brengt de dag van morgen?

Sla jij je wel goed door deze ziekte heen
Het raakt ons door merg en been.

We maken er elke dag toch een feestje van
In hoeverre dat natuurlijk kan

Elise Duinkerken-Happel

Begeleidster EMB
Philadelphia Zorg

0
6
0
6

Laat een reactie achter, daar worden we blij van!

Geef een reactie